ตื่นเช้ามาก็เลยเลย

ช่วงเวลานอนกลางคืนแบบข้ามจังหวัดของผมไม่ค่อยราบรื่นเท่าไหร่ครับ หลับๆ ตื่นๆ แต่มาหลับเอาจริงๆ จังๆ ก็ตอนช่วงเช้าๆนี่แหละ อาจจะเป็นเพราะอาการหลับๆ ตื่นๆตลอดทั้งคืนแล้วมันทำให้รู้สึก  "เหนื่อย" ก็ได้นะ

เช้านี้ตื่นมาพร้อมด้วยบรรยากาศรอบๆ ที่ค่อนข้างคุ้นตาครับ ไม่ได้แปลกตาต่างจากบรรยากาศแถวบ้านผมที่จังหวัดราชบุรีสักเท่าไหร่ เพราะเบื้องข้าง (หน้าต่างรถ) ที่มองเห็นจะเป็นลักษณะของวิวทิวทัศ  และด้านล่างเป็นทุ่งนาอันเขียวขจี ทำให้ผมคิดไปจนถึงเจ้าทุยเพื่อนยากคู่พื้นนา แต่มองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็น แต่เจอคนนอนอ้าปากกรนอยู่ในรถ เลยทำให้ผมหันกลับมามองภาพทุ่งนานั้นต่อดีกว่า

นอนคืนเดียวได้ตั้งหลายจังหวัด

จะว่าไปแล้ว จะหาโอกาสแบบนี้ก็ไม่ง่ายนะครับ แต่สำหรับใครที่บ้านอยู่ไกลๆ แล้วต้องเดินทางบ่อยๆ ก็คงจะคุ้นเคยกับเหตุการเหล่านี้ นั้นก้ก็เรื่องของการ "นอนหลับบนรถทัวร์"

จริงๆ แล้วรถทัวร์ เขามีไว้ให้นอนน่ะถูกต้องแล้วครับ เพราะไม่ว่าจะเป็นอุปกรณ์ต่างๆ ผ้าห่มเอย เบาะเอนเอย หรือแม้กระทั่งการหรี่ไฟ ขับรถด้วยความเร็วคงที่ ตลอดจนถึงการวิ่งรถทางไกลในตอนกลางคืน  นี่แหละเป็นต้นเหตุให้ความน่านอนบนรถทัวร์มันมีมากขึ้น น่านอนชะมัด

เริมต้นการเดินทาง

สำหรับการเดินทางไปเชียงคานของผมในครั้งนี้ ผมเลือกที่จะใช้บริการของรถ บขส. ครับ เป็นการเดินทางในแบบที่ไม่ได้ตั้งใจว่าจะไปสักเท่าไหร่ เพราะเป็นช่วงประจวบเหมาะกับช่วงที่บริษัทที่ผมทำงานประกาศวันหยุดยาวประจำ quarter พอดี เลยทำให้ช่วงนั้นผมพอจะมีเวลาไปเที่ยวโดยไม่ต้องไปแย่งกันกิน แย่งกันใช้กับคนอื่น เพราะช่วงที่ผมออกเดินทางไปเที่ยวนั้น มันเป็นช่วงเวลาเดียวที่คนอื่นเขาทำงานกัน โอวว.. ผมรอเวลาอันแสนจะหายากแบบนี้มานานแล้ว สำหรับหรับมนุษย์เงินเดินอย่างเราๆ

ปฐมบท

สวัสดีครับ ผมสร้างบล็อกนี้ขึ้นมาก็เพื่อแชร์ประสบการการท่องเที่ยว ในเชียงคานเมื่อปี 2555 ที่ผ่านมานะครับ  การเดินทางครั้งนี้ ผมตั้งใจจะเดินทางในรูปแบบของ backpacker ที่จะทำให้ประสบการณ์ครั้งนี้แตกต่างจาก backpacker ทั่วๆ ไปคือคือผมจะเก็บประสบการณ์จากที่ได้ไปเที่ยวครั้งนี้มาเก็บเล่าเป็นเรื่องราวออกสู่สาธารณชนครับ คล้ายๆ กลับมาแล้วก็เขียนหนังสือนะครับ แต่ผมจะใช้วิธีเขียน blog แทน เพราะอย่างหนึ่งก็เรื่องต้นทุน และช่วยเช็คเรทติ้งการเขียนของตัวเองด้วยครับ ว่าพอจะเป็นคนทำงานเขียนได้ดีสักแค่ไหน